a bit confusion

.

. .
.
.

. .
.
.
.
. .
.




ฝุ่นผง

.

. .
.
.

. .
.
.
.
. .
.

ละออง

.

. .
.
.

. .
.
.
.
. .
.

เรื่องบางอย่าง






ยอมรับว่าคิดมากสุดๆเลย ตอนนี้
คิดแบบ
ไม่รู้จะเลิกคิดได้ยังไงด้วย
เคยคิดว่าตัวเองน่ะ
เป็นประเภทรู้จักจัดการกับความคิดความรู้สึก
ของตัวเองได้
แต่ว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่แล้วแฮะ
หรือบางทีที่คิดว่าเราเป็นแบบนั้นมาตลอด
มันอาจจะผิด

"เราจะแน่ใจได้ยังไงว่าเราเป็นในสิ่งที่เราเป็น
แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงว่าเรา
อยากจะเป็นในสิ่งที่เราอยากจะเป็น"

ได้ยินไปแล้วอึ้งแต่พอได้ยินอีกประโยค

"...แต่มนุษย์ก็มีอิสระในการที่จะเป็น
และอยากจะเป็น..."

เป็นมนุษย์นี่ดีจัง
ดีตรงที่หาทางดื้อๆให้กับคำถามด้านๆของตัวเองได้ตลอดเวลาสิน่า

แล้วจะอัพอย่างเป็นผู้เป็นคน
ถ้าไอ้ฝุ่นผงและละอองมันหายไป

"....เพราะเขาและเธอต่างเป็นคนที่ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์ของกันและกันอยู่แล้ว และปาฏิหารย์ก็ทำให้ทั้งสองต้องมาพบกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"

คิดว่าคำพูดข้างต้นนี้ เป็นเรื่องโรแมนติกเกินไปหรือเปล่าคะ?
แล้วเชื่อไหมคะว่า มีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่จะพยักหน้ารับพร้อมกับแววตาเป็นประกายวับ ด้วยอาการคิดถึงใครคนหนึ่งไปด้วย

คุณเชื่อในพรหมลิขิต โชคชะตา หรืออะไรทำนองที่ว่านี้หรือเปล่าล่ะ?
ภาพของคนสองคนที่เดินมาจากคนละทิศ แล้วต่างหยุดยืนพินิจมองจ้องกันราวกับอณูอากาศทั้งมวลหมุนล้อมวนอยู่รอบตัวของเขาและเธอ ส่งให้ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดโอบกอดหัวใจที่เคยโดดเดี่ยว... มันช่างเป็นเรื่องราวสวยงามราวกับภาพฝันในนิยายรักโรแมนติกเล่มหนาเลยทีเดียวเชียว

ทว่า คุณเชื่ออย่างนั้นหรือว่าภาพเหล่านี้จะเกิดขึ้นกับคุณหรือคนรอบตัวคุณ แม้เจ้าสิ่งที่เรียกว่า พรหมลิขิตหรืออะไรเทือกนั้นจะมีอยู่จริงก็ตามทีเถอะ คุณเชื่อหรือว่า บนถนนที่แออัดยัดเยียดไปด้วยฝูงชน ดวงตาของชายหญิงคู่หนึ่งจะหยุดมองกันเพียงเพราะเสียงกระทบหนึ่งของจิตใจ...

ต่อให้ปาฏิหารย์ที่ว่ามีจริง แต่ เขา และ เธอ อาจไม่มีอยู่จริง

ยามเมื่อเราเจอ คนที่ใช่สำหรับเราร้อยเปอร์เซ็นต์ เข้า แล้วเราจะรู้ได้อย่างไร ว่าเราเองก็เป็น คนที่ใช่สำหรับเขาร้อยเปอร์เซ็นต์ เช่นเดียวกัน?

แล้วหากไม่มีใครสักคนมั่นใจพอที่จะหยุด เพื่อเป็นฝ่ายเริ่มทักทายก่อน ปาฏิหารย์ที่ว่าก็คงเป็นเพียงฉากภาพหนึ่งที่ได้แต่ผ่านเลยไปและไม่มีวันเกิดขึ้นจริง

เป็นเรื่องน่าเสียดาย ที่ต่างฝ่ายต่างได้แต่เดินสวนกันไป ทั้งที่โชคชะตาของคนทั้งคู่ อาจลิขิตให้พานพบเพียงครั้งเดียวเท่านั้น....ก็ได้

ท่ามกลางโลกที่กว้างใหญ่ใบนี้
จะมีสักกี่ร้อยพันหรืออาจจะเฉียดล้านคนที่กัดฟันเดินสวนทางกับ "คนที่ใช้ร้อยเปอร์เซ็นต์" ไปแล้วบ้างนะ?

หรือพรุ่งนี้เราจะกล้าบ้าบิ่นเข้าไปทักชายหนุ่มที่เผลอสบตากันตามถนนว่า.. "สวัสดีค่ะ คุณคนที่ใช้ร้อยเปอร์เซ็นต์ของฉัน....!" เผื่อบางที อาจจะเจอคนที่ตอบแบบเดียวกันกลับมาบ้างก็ได้นี่นะ?

: อรุณรุ่งแห่งโฉมสะคราญร้อยเปอร์เซ็นต์, เรื่องรักเบอร์ห้า, 'ปราย พันแสง
: On Seeing The 100% Perfect Girl One Beautiful April Mprning, Haruki Murakami

โชคชะตา....
มันมี จริงๆ นะ

เชื่อกันหรือเปล่าคะ?

ถ้าไม่ใช่แล้วควรจะเรียกว่าอะไรดีล่ะ?
เรื่องบังเอิญ- อย่างนั้นเหรอ??

อุบัติเหตุ.... อีกแล้ว !!!!!!

น่าเบื่อโว้ยยยย เกิดเหตุไม่คาดฝันตอนอัพอีกแล้ว แง~ ทำให้อารมณ์ที่กูพิมลงไปทั้งหมดหายยยยวับ! ไปกับตา!! กดผิดเองกับมือเลยกู! ทำไมเวลาเผลอไปกดอะไรจากในเอ็มแล้วแม่งชอบกระแดะเปลี่ยนหน้าต่างเก่าเป็นหน้าต่างตัวเองวะสัด ไม่มีปัญญา โอเพ่น นิว วินโด้ หรออีเหี้ย! ไปตายไป เรื่องแค่นี้ก็ไม่มีเป็นของตัวเอง ขโมยหน้าต่างคนอื่นเค้าอยู่ได้ แล้วที่กูอัพๆไปอะเอาคืนมาดิโว้ยยยยย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด... เมื่อยไหล่แล้วนะ ตาก็เปื่อย เมื่อเช้าแทบจะหลับในรถฝันไปว่าปาล์มเอาไหล่มาให้พิง พอสะดุ้งตื่นขึ้น ผู้หญิงที่นั่งข้างๆก็นอนน้ำลายยืดเหมือนกัน !? แล้วไหล่อันอบอุ่นของปาล์มเมื่อกี้มันหายไปไหนแล้วเนี่ยยยยย~ /*บีบคอผู้ญ.คนนั้น

พอแล้วดีกว่า กูเริ่มพูดถึงปาล์มมากไปอีกแล้วสิเนี่ย ไม่รู้มันเป็นอาถรรพ์รึเปล่านะ เวลาชอบใครแล้วพูดถึงคนๆนั้นบ่อยๆมักจะไม่สมหวังทุกที บางทีอาจจะเหมือนที่แนนพูดจริงๆก็ได้ว่า เวลาชอบใครอย่าบอกเพื่อน รอให้ใจตรงกันก่อนแล้วค่อยบอก..... เออ งั้นคราวนี้กูก็เตรียมแป้ว(จริงๆ)ได้เลยอะสิ?

ชีวิตทำงานวันนี้ ว่างแบบตบยุ่งเล่นสุดๆ แต่ตอนที่เรากำลังจะกลับน่ะยุ่งโคดๆ ไม่รู้ตอนนี้กานจะถึงบ้านรึยังเพราะมันต้องอยู่ปิดชิปปิ้ง ก็ดีหน่อยที่มีนนท์อยู่ด้วย แต่ถึงนนท์ไม่อยู่กานก็มีคนมารับอยู่แล้วแหละ แต่กูน่ะสิ Y___Y ถ้าถึงวันปิดชิปบ้างจะกลับบ้านยังไง? ก็ได้แต่อ้อนนนเมเนเจอร์ว่าอย่าจัดหนูปิดชิปเล้ยยย แต่จะไม่มีเลยมันก็ไม่ได้น่ะนะ เบียดเบียนเพื่อนร่วมงานคนอื่นเค้า

การทำงานนั้นมันสอนให้เรารู้อะไรหลายอย่างจริงๆ สอนให้ดูคนด้วย... ไม่สิ สอนให้สวมหน้ากากกับคนทุกคนเลยดีกว่า! หน้ากากเป็นเครื่องป้องกันตัวอย่างดีสำหรับการใช้ชีวิตอย่างปลอดภัยในโลกภายนอกที่ต้องเผชิญกับผู้คนร้อยพ่อพันแม่ นิสัยสันดานคนละเรื่องกัน มันน่าแปลกมั้ยที่ยิ้มให้กัน อยู่ด้วยกันเข้าไปได้? ก็เพราะว่ามีหน้ากากไงล่ะ.... ใครว่าหน้ากากนั้นเป็นสิ่งไม่ดี แต่ถ้ามองจริงๆ มันก็ทำให้เรามีชีวิตอย่างสงบสุขได้นะ........โดยที่เราเฝ้าบอกตัวเองอยู่ตลอดเวลา ว่า...กูมันตอแหล!!

แต่มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
เพราะคนเราไม่ได้มีชีวตอยู่กับปรัชญาที่กินไม่ได้ หาเงินไม่ได้ แลกมาซึ่งหน้าตาฐานะก็ไม่ได้!!

จะว่าไปแล้ว บางทีเราอาจเป็น "มนุษย์กระป๋อง" ที่ถูกบีบอัดอยู่ในโลกใบเล็กๆที่หน้าตาคล้ายกัน ออกมาเป็นมนุษย์รูปแบบเดียวกัน แพ็คเกจเดียวกันที่มีหน้ากากเป็นจุดขาย.... บางทีแล้ว ที่มาของทุกสิ่งทุกอย่าง อาจจะอยู่แค่ที่ว่า หน้ากากของใครดีกว่ากัน?

ปลายปากกาที่นิ่งงัน, แป้นอักษรที่ไร้ซึ่งการสัมผัสใดๆ
คำพูดเป็นร้อยเป็นพันคำ ที่เคยหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาบนกระดาษ และหรือกระดาษดิจิตอลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์นั้น.... ไม่มี จนถึงกับว่างเปล่า

จิตวิญญาณของฉัน....แห้งเหือด

ช่วงเวลาสร้างความเปลี่ยนให้กับคนได้จริงๆ
แม้แต่อะไรบางอย่างที่อยู่ภายใน 'คน' อย่าง... จิตวิญญาณ
เวลาก็ยังคงเปลี่ยนแปลงเจ้าสิ่งนั้นได้

ทั้งที่
ฉันไม่ต้องการจะเปลี่ยนมันเลย

ช่วงวัยเด็กที่ใครๆ ว่า มันคือช่วงของผืนผ้าใบสีขาวที่รอการเติมแต่ง
....สีขาวอันบริสุทธิ์....
หากฉันวาดสีรุ้งมันก็ออกมาเป็นเส้นรุ้ง หากฉันเติมสีเขียวบนแท่งสีน้ำตาลมันก็กลายเป็นต้นไม้ หรือฉันจะตวัดพู่กันสีชมพูให้ออกมาเป็นรูปหัวใจ...
จิตใจอันบริสุทธิ์สรรค์สร้างงานศิลป์ชิ้นเยี่ยมประดับแกลอรี่ที่ชื่อว่า "ชีวิต" ได้อย่างสวยงามจนน่าประหลาด

แล้ว ผืนผ้าใบสีขาว ก็ถูกเติมแต่งต่อไปไม่รู้จักจบสิ้น

ทว่า... ผืนผ้านั้นหาได้ไร้ซึ่งพื้นที่จำกัด เช่นสีที่แต่งเติมลงไปไม่
นานเข้า หลากหลายภาพจึงถูกจับมาเบียดชิดติดกัน...

เมื่อภาพเหล่านั้นกลับกลายเป็นรกเกินไปและจัดวางไม่ลงตัว แกลอรี่ที่เคยประดับไว้ก็เริ่มหมดความงามในตัว ภายในที่ล้นทะลักไปด้วยรูปภาพที่แม้จะสดใสหากแต่แน่นจนแออัด สีสันที่เคยบริสุทธิ์ก็ผสมกลมกลืนกันจนออกมาเป็นสีขมุกขมัว ไม่น่าดูอีกต่อไป

ฉันสาดสีขาวถังใหญ่กลบทับทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วลงมือจับพู่กันแต้มสีอย่างที่เคย
แต่ไม่มีภาพไหน..... เหมือนเดิมอีกแล้ว
สีฟ้าสด เป็นสีเทาขุ่นข้น
สีเขียวใส เป็นสีตองเข้มอันน่าหดหู่
สีส้มเหลืองอร่าม ก็เป็นสีน้ำตาลที่เหี่ยวเฉา
ต้นไม้ต้นเดิมของฉัน ดูราวกับกระบองเพชรกลางทะเลทราย....

ฉันจึงสาดสีขาวลงไปอีกครั้ง
โดยที่ไม่มีวันรู้เลยว่านั่นเป็นเพียง 'โคลน' สีขาว

ฉันสาดสีขาวเพื่อจะลบทุกสิ่งที่บิดเบือนความต้องการไปอีกครั้งแล้วครั้งเล่า.....
น้ำตาของฉัน ก็รินไหลออกมา จากหัวใจที่เหือดแห้งเหลือเกิน

{สีขาวที่บริสุทธิ์
ไม่ใช่
สีขาวที่ว่างเปล่า}