a bit confusion

>_____<

สตรอเบอร์รี่ มากกๆๆๆ 

นี่เป็น ichigo train  หรือรถไฟสตรอเบอร์รี่โดยสตรอเบอร์รี่เพื่อคน(ชอบ)สตรอเบอร์รี่  !!   5 5

มีให้ขึ้นไปนั่งยิ้มเล่นที่เมืองวาคายามะ  โดยเส้นทางรถไฟสายคิชิกาวะ 
เป็นไอเดียของ Wakayama Electric Railway  ที่สร้างรถไฟของเล่นอันนี้เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว  แล้วก็เพื่อเด็ก สตรี และคนชราของญี่ปุ่นผู้ชื่นชอบ อะไรที่มัน  ข่า-ว๊า-อี้~~  เป็นชีวิตจิตใจของเค้านั่นเอง 

ในรถไฟนี้มีแต่เฟอร์นิเจอร์ข้าวของที่ทำมาเพื่อเด็กน้อยอันเป็นอนาคตของชาติ 5 5
คือมีพวก โซนของเล่น  ทีวีที่เปิดการ์ตูนให้ดูตลอดเว  แล้วก็ยังมีที่นั่งเล่นกับพื้นให้เด็กตัวเล็กๆ อีกด้วย






น่ารักขนาดนี้  คนแถวนู้นคงนั่งกันเพลิน
ไม่ต้องมาคอยมองส้นเท้าตัวเอง  เพราะเขินหนุ่มออฟฟิศที่นั่งตรงข้าม  แถมยังไม่ต้องคอยเชคผมหน้าม้าในกระจกฝั่งตรงข้ามอีก -*-   ไม่ตั้งใจส่องเลยยยย สถานการณ์พาไปน่ะ !


อ้อ ดูเหมือนตอนนี้จะมีรถไฟ  น้องแมว  เพิ่มขึ้นมาอีกอย่างรึอะไรเนี่ย 5 5
ก็โดยการออกแบบคนเดียวกับรถไฟสตรอเบอร์รี่นี่แหละ  คือคุณ Eiiji Mitooka   เอออีกอย่างนึงนะ  รถไฟสตอฯอันนี้ยังมีพวก souvenir  น่ารักๆ ให้เก็บสะสมมากมาย  เช่น พวกเข็มกลัด  เสื้อ  บลาๆ  เช่นอันนี้เป็นชุดเครื่องเขียนสำหรับคุณหนูๆ ค่า






เจแปนเนี่ย  ช่างสร้างคัลเจอร์ให้กับทุกสิ่งอย่างได้เก่งจริงๆ แหละ...
ใครไปเที่ยวแถวๆนั้นก็ไปนั่งให้ฉ่ำตูดกันด้วยนะ  อ้ะแล้วก็อย่าลืมไปแวะทักทาย นายสถานี คนนี้ด้วยล่ะ
ได้ข่าวว่าชื่อ  คุณทามะ


















ปล.  อ๊ะ.. พอกลับไปตั้งชื่อหัวข้อ  ถึงเพิ่งสังเกตว่าจงใจพูดเรื่องรถไฟวันนี้รึเปล่า?  5 5  เปล่านะ  มันคือเรื่องบังเอิญ  ฮ่าๆๆ  ว่าจะลองนั่งไปหาอีผักชีดูมั่งเหมือนกัน.... ถ้าไม่ก้นพิการไปซะก่อน

ช่วงนี้เป็นหวัด... แค่กๆ  แอ้กกกก  ทรมาน T^T

ตากฝนอยู่ทุกบ่อย  แล้วไม่รู้เป็นไร  มาร่างกายอ่อนแอเอาตอนนี้ละเกินน  รู้สึกสนิทกับโรงบาลมากๆ  -*-  เฮ้อออ.. มันช่างแย่

เป็นไข้ตั้งกะวันจันทร์  อังคาร  พุธ...  คือว่า ไม่ใช่ไข้ที่เป็นตลอดเวลาน่ะ  แต่มันจะแบบพอตกเย็นปุ๊บ  เอาละ  ตัวร้อนๆรุมๆ   ไม่เป็นอันทำอะไร  เข้าห้องนอนห่มผ้าอย่างเดียว!  งานก็ต้องทำส่งจาร  โอ้ยยย  การแหกขี้ตาอยู่หน้าคอมตอนเป็นไข้นั้นช่างทรมานเหลือจะกล่าว

กว่าจะว่างยอมไปหาหมอก็ปาเข้าไปวันศุกร์... เชื่อเลย  ว่ายังเป็นไข้อยู่อีก!  โอยยย  เชื่อไวรัสยุค Climate Change อะไรมันจะรุนแรงยังง้านนน  แล้วที่ทรมานแบบยอมไม่ได้คือ  เจ็บคอจนกระเดือกอะไรไม่ลง!!  แม้แต่กลืนน้ำลาย  หรือเวลาพูด  เพราะฉะนั้นเพื่อนๆก็จะยิ้มแย้มเป็นพิเศษ  เนื่องจากช่วงนี้อีแป้งพูดมากไม่ค่อยได้  วีนไม่ออก  55..  ซะอย่างนั้น~

เมื่อวานตอนเย็นหลังจากหาหมอเสร็จ  ก็กลับมาทุกข์ทรมานอยากกินทุเรียน  อยากนั่นนี่ที่กินไม่ได้  กินไปก็ไม่อร่อย  เลยนั่งดูหนัง  Love Actually  แล้วก็ไปขุด dark chocolate ยี่ห้อไรไม่รู้  แต่ดาร์กได้อีกกกก  ออกมากิน  ฮี่ๆ  ^^

ดับไขด้วยหนังรักกับดาร์กช๊อกโกแลต!!!

แหมม... ได้ผลเกินคาดนะเนี่ย 
ปกติแล้วชอคโกแลตก็เป็นยาแก้ไอแก้หวัดได้อย่างนึงแล้ว  แล้วพอมาเจอหนังหวานซึ้งประทับดวงจิตมานมนานเข้าไปอีก  >___<  หายเลย!   ตลกดีน่ะ  พอหนังจบก็  เฮ้ย! ไม่เจ็บคอแล้วอะ  ตัวไม่ร้อนแล้วอะ  5 5 ... (แต่ได้ข่าวว่าตอนนี้เริ่มจะกลับมาเป็นอีกแล้ว  TT__TT) 


Love Actually  เป็นหนังรักที่ประทับใจมากๆ เรื่องนึง.. มันให้อารมณ์ว่า  ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์  ก็จริงแต่ดูทีไรก็ต้องกลับมาถามตัวเองทุกทีเลยว่า...... แล้วนี่ชั้นกะลังทำอะไรอยู่วะเนี่ย?? ทั้งที่ความรักดีๆ รอเราอยู่มากมายข้างหน้า  -_____-"    เอ่ออออ  เขาว่าคนเป็นไข้น่ะจะพร่ำเพ้อใช่ไหม?   5 5 ...






ขอให้ทุกคนรักษาสุขภาพ,  คุณแป้งก็จะรักษาด้วยเหมือนกัน

ปล.  แม้ว่าตอนนี้จะร้อนแทบตาย  แล้วก็ไม่ใช่คริสต์มาส. แต่ก็ยังอินอยู่ดี  อะฮื้อออ

ตอนนี้มันแบบว่า... เรื่อยๆ  ไปหมดทุกอย่างเล้ยย

หลังจากเหนื่อยล้ามากมายกับการรับน้อง  ปวดหัวปวดกบาล  กับเด็กสมัยนี้ที่นับวันจะ 'แรง'  กันขึ้นเรื่อยๆ... สมคำพี่บัณฑิตจริงๆ  น้องปีนี้มันออกอาการคุมไม่อยู่ยังไงไม่รู้ว่ะ?  หรือบางทีแล้ว อีปีสองมันจะโง่เง่าเองกันแน่???

บางทีอาจเป็นอย่างหลัง
ใช่แล้ว,  น้องไม่ผิด!



อะ พอๆ  จบแล้ว  อารมณ์ควรจบตาม
(ได้ข่าวยังไม่จบ.. เดี๋ยวมีตามเก็บสแปร์ที่ อคร อีก)




อารมณ์เรื่อยๆ  เลยหาอะไรเรื่อยๆ ทำไปด้วย.. แล้วก็เพราะเรื่องหดหู่เก่าๆ อีกแหละ  ก็เลยวิ่งหนี.... ช่ายย  มันสมควรเรียกว่าวิ่งหนี  เหมือนว่าหนีจากอะไรเดิมๆ  เปลี่ยนแปลงซะบ้างไรบ้าง  คนเราไม่ใช่จะจมอยู่แต่กับวิถีเดิมๆไปตลอดถูกมะ?  แต่ก่อนเคยคิดว่าตัวเองเป็นประเภทที่ชอบอะไร  สไตล์ยังไง  แล้วก็จะเป็นอยู่อย่างนั้น  ..เป็นเหมือนพวกหัวดื้อ  ที่ไม่ต่างอะไรกับเด็กที่พยายามยัดเยียดให้ตัวเองเป็น...อย่างที่อยากเป็น  หรือว่าพยายามจะเป็นให้ได้แบบนั้น  แล้วก็บอกตัวเองว่า  แกจะต้องเป็นคนแบบนี้ๆๆ  อย่าเป็นคนอีกแบบเด็ดขาด  เข้าใจมั้ย  ในเมื่อแกเลือกประเภทแล้วก็จงศรัทธาและบังคับตัวเองต่อไป! 

ก็ไม่รู้ตอนนั้นคิดอะไรอยู่
แต่ตอนนี้เริ่มคิดว่า  ..มันไม่สนุก

ก็บังคับตัวเองมันจะมีประโยชน์อะไร ใช่รึเปล่า?  คนเราที่ชอบมีปัญหากับตัวเอง  อาจจะมาจากเหตุผลเดียวที่ว่า  -ไม่ยอมรับตัวเอง-   หมายถึงทุกๆเรื่องแหละ  อย่างเวลาที่โกรธหรือเกลียดใครบางคน  เรามักจะพยายามหาเหตุผลว่าเค้าไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้  พยายามเอาเหตุผลเหล่านั้นมาอ้างเพียงเพื่อจะไม่ต้องยอมรับว่าต้นเหตุของความเกลียดมาจากความอิจฉา..  เพราะการยอมรับว่าตัวเองอิจฉาเท่ากับยอมรับว่าตัวเองเป็นนางร้ายไง?  ลองคิดดูดีๆ  เวลาเราหมั่นไส้ใคร  ไม่อยากมองหน้าใคร  ทบทวนเหตุผลสิ  แล้วจะรู้ว่ามันมักจะเริ่มมาจากความอิจฉาที่มีอยู่ลึกๆ

แต่ก็นั่นล่ะนะ... คนบางคนก็ยังไม่ยอมรับตัวเองอยู่ดี
เข้าใจ, เพราะก็เคยเป็น





และด้วยอารมณ์เรื่อยๆ งงๆ  อึนๆ  5 5   ก็หาอะไรฟังไปมั่วๆ  เปิดทีวีเจอรายการ J-Melo ช่อง NHK  เจอคุณ Leo Imai มาให้สัมภาษณ์..

ก็เพิ่งรู้จักเค้าวันนี้เหมือนกันแหละ  ไม่ได้สนใจอะไร  แต่ดูเพราะเห็นหน้าแล้วรู้สึกมันเหมือนใครซักคนที่รู้จักหว่า?  เหมือนจริงๆแหะ  แต่จำไม่ได้ว่าใคร  แล้วหน้าคุณเลโอคนนี้ก็ไม่ได้ญีุ่ปุ่นเท่าไหร่เลย  แล้วตอนจะจบก็มี MV มาให้ดูเพลง Tokyo Lights 2  โอวววว  ปลื้มเลย  เสียงเค้าเท่มากๆ  แม้ภาษาจะฟังแล้วมันแปร่งๆ  แบบว่าจะญี่ปุ่นรึก็ไม่ชัด  จะอังกฤษก็ปะแหล่มยังไงบอกไม่ถูกแห่ะ  แต่ว่ามันเป็นเพลงที่เท่ดี  ดิสโก้มากๆ  ดนตรีเท่จริงๆ  ไปดู Myspace ของเค้า  บอกว่าตัวเองเป็น Rock  ว้าววว ดิสโก้ร็อค  มันช่างเท่ได้อีก  >__<  แต่ว่าเพลงอื่นๆ ยังไม่ได้ฟังอะนะ  5 5 

โปรไฟล์เค้าบอกว่ามีคุณพ่อเป็นญี่ปุ่น  และแม่เป็นสวีดิช  เกิดที่โตเกียวแต่ไปโตที่ลอนดอน  มีงานเดบิวในฐานะศิลปินอินดี้ตอนปี 2006  แล้วก็ได้เมเจอร์เดบิวกับ EMI  เมื่อ กุมภา 2008 นี้เอง แล้วตอนนี้เค้าก็อายุ 27  บทบาทในการทำเพลงก็คือ  นักร้องนำ, มือคีย์บอร์ด  แล้วก็เขียนเพลงด้วยจ่ะ

Myspace.com/leoimai

ส่วนอีกเว็บ  อันนี้เปิดดูกันเพลินๆ  เพราะสีสวย คนข้างในก็สวย  5 5  ก็คือเว็บของ Hashimoto Reika นางแบบรุ่นพี่ Ray Magazine 



เธอสวย  หุ่นดี  หน้าตาไฮโซไม่โนเนะดีอะ  ชอบ >__<  อยากได้พี่สาวหน้าตาแบบนี้  หรือไม่ก็ถ้าอายุสามสิบแล้วอยากหน้าตาแบบนี้  5 5  เฮ้ย แต่ว่าเรกะซังเค้ายังไม่สามสิบไม่ใช่เหรอ แค่ 27 เองย่ะ  ..เออ ว่าแต่อายุเท่ากับเลโอซังเลยแห่ะ  5 5  อันนี้มิใช่ความตั้งใจแต่อย่างใดนะ

Reika Color

ก็นั่งดูไปเพลินๆ  มีแกลเลอรี่ให้ดูด้วย  สวยงาม  แล้วก็ไดอารี่ก็มีรูป  อิอิ ดูคนสวยแล้วจิตใจเบิกบาน  ดูคนสวยแล้วจะได้สวยตาม (อันหลังพร่ำเพ้อว่ะ)

  เอาล่ะ  แล้วคราวหน้าจะเอาอารมณ์เรื่อยๆ มาพูดถึงอะไรเรื่อยๆ อีก  5 5