ก่อนหน้านี้พระเจ้าที่ยิ้มยากที่สุดในโลกหันมายิ้มให้....
แต่ตอนนี้ พระเจ้าที่ใจดีที่สุดในโลกกลับทำหน้ายักษ์ใส่!!!!!
ชีวิตคนเรานี่มันไม่แน่นอนจริงๆ หรือบางที...จะเป็นแค่ชีวิตกูคนเดียวนะ?
เมื่อคืนมี product ตัวใหม่ ก็เลยต้องไปเทสต์ที่ร้าน ทั้งที่ความจริงเลิกงานตอนห้าโมงเย็น แถมเพิ่งรู้ว่ามีประชุมต่อก็ตอนที่ไปถึงน่ะแหละ ไม่เคยไปประชุมกะเค้า แถมตั้งแต่ทำงานมานี่ก็คือการเทสต์ครั้งแรก ไม่รู้ซะน้อยว่าเค้าทำกันยังไงบ้าง
พิซซ่าใหม่ที่ว่าก็ชื่อ Crunchy Top Pizza มีหน้าใหม่เพิ่มมา 3 หน้า และจากการที่ชิมมาหมดทุกหน้าเมื่อคืนนี้ก็ทราบว่า...มันอร่อยอยู่หน้าเดียวว่ะ -*- ไม่รู้นะ คนอื่นเค้าว่ามันก็อร่อยหมด อย่างงี้ก็ต้องลองชิมกันเองแล้วล่ะค่ะ
การเทสต์พิซซ่าก็คือ ให้พนักงานทุกคนทุกตำแหน่งมาจับกลุ่มลองทำกันกลุ่มละถาด กูโชคดีล่ะมั้งที่ได้พี่ต่ายกับไอ่ตอง (ตอนแรกจะเป็นไอ่กอริโอะด้วยซ้ำ...) ก็เข้าไปทำพิซซ่ากัน เป็นการทำครั้งแรกว่ะ! เคยแต่พันขอบตรงบาร์แต่ไม่เคยเข้าไปตรงเมคเลย ไอ่ตองถ่ายรูปตอนทำไว้นะ แต่เราลืมบูตูดมา ฮ่าฮ่าฮ่า~ เอามาแต่ตอนที่ทำเสร็จแล้วน่ะนะ
เอ่อ พิซซ่าครันช์ชี่บ้าบอนี่ รู้สึกว่ามันทำยากมากเลย ตั้งแต่ไอ่แป้งประหลาดๆบางๆที่โปะหน้าแยกมาต่างหากชื่อว่า มอรินาร่า หน้าตาเหมือนแป้งโรตีแห้งๆบางๆ และขาดง่ายมากๆ บ้าบอคอแตกชื่อจำยากมากมาย แล้วก็ซอสแบบใหม่ที่จำชื่อไม่ได้แล้ว(หรือจำสลับกับชื่อแป้งโรตีมะตะบะอันนั้นวะ?) มีวีธีทำอันแสนจะประณีต(คิดว่านะ)มากกว่าพิซซ่าเดิมๆ เราไม่เคยเห็นเค้าทำพัฟกันนะ แต่อันนี้พอเสร็จออกมามันก็คล้ายๆพัฟว่ะ แต่ไม่นิ่มและไส้ไม่ทะลักเท่า คือสรุปว่าน่ากินกว่า เต็มไปด้วยชีสชั้นล่างและประกบด้วยชั้นบน ทานไปไม่รู้สึกหรอกค่ะ เพราะแม่งกลายเป็นหนึ่งเดียวกับโรตีมะตะบะไปหมด แต่ตอนนี้กำลังเลิฟๆกะ ชีสซี่แมกซ์ นะ ไอเลิฟชีสสสสส ขอแนะนำ!!
อีครันช์ชี่นี่จะมีซอสสองแบบให้เลือกวางตรงกลางนะ อันแรกเป็นค็อกเทลสีส้มอ่อนๆ ซึ่งก็รสชาติเหมือนอีซอสพันเกาะ(Thousand Island)ที่ใส่กับสลัดนั่นแหละ ส่วนอีกอันเป็น บาร์บีคิวซอส รสเปรี้ยวๆหน่อย ก็แปลกใหม่ดีเหมาะกับหน้าพวก ชิกเก้น แอนด์ พอร์ค (พิมไปพิมมา รู้สึกเหมือนกำลังทำบล๊อกเรื่องอาหารเลย)
กลุ่มของกูได้ทำหน้า Crunchy Top Tuna Seafood เป็นหน้าใหม่ด้วยค่า ก็ถุกใจดีเพราะกุชอบกินทูน่าม้ากมากอ่านะ อิอิอิ แต่แอบทำผิดกันพี่ต่ายลืมโรยชีสล่าง เลยโปะชีสอีดำแม่งไปซะเกิน 50% เลยเยอะแบบเว่ออออ เอาเข้าเตา พอออกมาโดนแซวว่าทำไข่เจียวหรอ แบบว่าเหลืองอร่ามมาก แต่ก็สวยงามนะ
ผ่านขั้นตอนการกินที่มีความสุขโคดๆ แบ่งกับไอ่ตองคนละ สองชิ้นครึ่ง อีหน้าสปาเก๊ตตี้ที่เป็นหน้าใหม่ ไม่อร่อยเลยว่ะ คือมันมีแต่แป้งและแป้งน่ะ ส่วนหน้าที่อรอ่ยที่สุดก็คือ สโมคกี้ชิกเก้น นะ เหอๆๆ ทุกคนจำไว้และเอาไปสั่งกินกันด้วยล่ะ
ต่อจากนั้นเป็นช่วงเวลาของการประชุม.. ไม่รู้นะ รู้สึกว่าทุกเรื่องที่เมเนเจอร์เอามาพูดมันเหมือนเค้าด่าเรากลายๆทุกอย่างเลยว่ะ ไม่อยากจะบ่นแล้ว บ่นให้พงษ์ฟังไปชุดใหญ่ พอจะมาอัพอีกรู้สึกเหมือนพูดเรื่องซ้ำๆเดิมๆ ก็คือรู้สึกรำคาญแล้วก้น่าเบื่อมาก ทำไมต้องให้เราอุทิศตัวขนาดนั้นวะ เบื่อ ไม่เข้าใจจิตใจคนอื่นหรอก จริงๆแล้วทุกคนก็ต้องทำเพื่อตัวเองกันไม่ใช่เหรอ? การที่เค้ามาด่าเราแบบนี้เค้าเองก็ทำเพื่อเงินของตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ!
พ่อมารอตรงการไฟฟ้าตั้งกะ ห้าทุ่มครึ่งได้ ระหว่างนั้นก็โดนโทรเช็คตลอดว่ายังไม่เสร็จอีกเหรอๆ กุเองก็รู้สึกแย่นะที่ปล่อยให้พ่อรออะ แต่จะให้กูเดินออกไปหลังจากเทสต์พิซซ่าเสร็จก็เหมือนแดกแล้วชิ่งอีก พอจะลุกขอเค้ากลับก่อนเค้าก็บอกเดี๋ยวๆๆ จะเสร็จแล้วอยู่นั่นแหละ แต่ก็พูดนานตลอด เมเนเจอร์กูเปนคนพูดมากกกกๆๆๆ สุดๆๆ พูดแล้วมีแต่น้ำ แล้วก็บ่นๆๆๆๆ ไปเรื่อย อยากจะบอกว่าตอนประชุมกูนั่งอยู่ข้างเมเนเจอร์เลย แล้วก็ทำกิริยาแบบว่าอยากลุกออกไปสุดๆ ท่าทางหงุดหงิดมากคือใครๆเห็นก็ต้องรู้อะ
เบื่อ... คำว่าสังคมว่ะ
กูรู้ว่าตัวเองคงโดนนินทาบ้างน่ะแหละ แต่ก็ช่างหัวมันเถอะ ยังไงก็ไม่ได้คิดจะทำงานนี้ไปจนตายอยู่แล้ว สำหรับกูมันก็แค่หนทางหนึ่งที่กูรอจะผ่านมันไปเท่านั้น
กลับมานั่งคิดว่า... แล้วนี่กูมาสมัครเพื่ออะไร?
ตอนกลับบ้านมา นั่งร้องไห้อีก...
โดนแม่พูดว่า "เห็นมั้ยล่ะ บอกแล้วว่าอย่าไปทำ" ..ฟังแล้วรู้สึกเหมือนโดนซ้ำเติม เหมือนเค้าพูดใส่หน้าเราว่า "กูบอกแล้วหน้าอย่างมึงไม่มีทางทำได้"
เมื่อคืนก็เลยเหมือนว่าทะเลาะกับแม่... เค้าถามว่า เราจะทำงานไปทำไม อยากได้อะไรนักหนาหรอ คิดว่าพ่อแม่จะเลี้ยงไม่ได้หรอไง
ทีอ่ยากทำงานมันไม่ใช่เรื่องเงินหรอกนะ เพระากูก็รู้ว่า ได้ไปมันก็ไม่ได้พอ หรือมากกว่าเงินธรรมดาที่กูได้อยู่ดีแหละ บ้านกุก็ไมได้ประสบปัญหาทางเศรษฐกิจ แล้วกูก็ไม่ใช่พวกฟุ่มเฟือยอย่างที่แม่กำลังเข้าใจอยู่ด้วย... กูก็แค่อยากจะทำอะไรซักอย่าง พิสูจน์ให้เห็นว่ากูก็ทำได้เหมือนกัน
แม่พูดว่า...เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาสมัยเนี้ย มันทำงานกันแบบนี้ไม่เป็นหรอก โดยเฉพาะลูกแม่ เพราะแม่เลี้ยงลุกมาผิดๆ แม่ผิดเอง...นั่น วกเข้าว่าตัวเองอีก กูไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว พูดไป เค้าก็เอาไปมั่วแบบไม่เข้าใจ มันขึ้นอยู่กับความรู้สึกของกูเข้าใจปะ ความรู้สึกที่กูอยากจะทำอะไรซักอย่างด้วยตัวเอง มันอาจจะเหมือนว่า...เป็นเครื่องยืนยันว่าในที่สุดกุก็โตแล้วนะ...ล่ะมั้ง?
ลงมานั่งร้องไห้จนถึงตีสามได้... รู้สึกตอนนี้ทุกอย่างที่สวยงาม ทั้งลักกี้อินเกม & ลักกี้อินเลิฟ มันก็ผิดพลาดไปหมดเลย.. ทุกอย่างที่เคยหันมายิ้มสดใสให้กูมันกลับกำลังลงโทษกูอยู่ใช่ไหม? แก้แค้นกูที่เป็นเด็กผู้หญิงเห็นแก่ตัว... นิสัยแย่... ปากหมา... ขี้เกียจ... ขี้ลืม... ทำแต่เรื่องบ้าบอ... เห็นแก่เรื่องตัวเองเท่านัน... ไม่เคยมองเห็นหัวคนอื่น
กูคนนี้มันช่างมีข้อเสียเยอะแยะจังวะ เยอะจนแบบว่านั่งนับแล้วรู้สึกว่าอีเด็กคนนี้...มันไม่สมควรจะเรียกว่า "เด็กดี" ได้เลยแม้แต่น้อยนะเนี่ย
กูเกลียดการเป็นคนทำอะไรครึ่งๆกลางๆของตัวเองว่ะ กูเกลียดที่ตัวเองไม่เคยประสบความสำเร็จกับอะไรเลยซักอย่าง ไม่เคยทำอะไรได้ดีกับเค้าเลยซักอย่าง... เป็นคนที่เรียกว่า "ท่าดีทีเหลว" สุดๆ ทุกคนคงจะเห็นเหมือนกับว่าชีวิตกูมีอะไรตื่นเต้นให้ทำตลอดใช่ไหม มีเรื่องดีๆ มีเรื่องสนุกๆ แต่จริงๆแล้วคือ....กูไม่เคยทำอะไรได้สำเร็จเป็นชิ้นเป็นอันเลย
กูไม่เคยได้ภูมิใจกับสิ่งที่ตัวเองทำเลยซักครั้ง.. เพราะว่ากูไม่เคยทำอะไรสำเร็จ
กูช่างเป็นคนจิตใจคับแคบและไร้ซึ่งความพยายาม พอกูแพ้หนึ่งครั้ง ครั้งต่อๆไปกูก็จะคิดเสมอว่ากูจะต้องแพ้... กูไม่เคยพยายาม กูถึงไม่เคยทำอะไรสำเร็จ ...... กูไม่ได้เป็นคนมุมานะเหมือนคนอื่นๆเลยซักนิดเดียว แล้วคนแบบกูคนนี้...จะมีไหมซักครั้งที่จะทำอะไรได้ตลอดรอดฝั่ง ..และก็สวยงาม?
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผิดพลาดมันก็มาจากความงี่เง่าของกุเองทั้งนั้น... ต่อให้ตัวเองพูดว่าจะพยายามขนาดไหน แต่ผลลัพธ์ที่ออกมานั้นก้สุดแสนจะว่างเปล่า.....แล้วกูผิดอย่างนั้นหรอที่จะท้อแท้น่ะ? กูก็แค่เป็นคนขี้ขลาดที่ไม่รู้จักพยายามและเหมาะสมที่จะเป็นคนขี้แพ้ในโลกเบี้ยวๆที่ใครๆก็ต่างดิ้นรนกันอยู่ทั้งที่มันโสมมจะตาย..ใบนี้
ทั้งที่กูบอกตัวเองเสมอว่า ไม่ว่าเรื่องอะไรที่ยากแค่ไหนกูก็จะทำ ..แต่จิตใจที่กูคิดว่ามันกล้าหาญตัวเองนั้นกลับเป็นแค่เรื่องหลอกๆ --มันไม่ได้มีอยู่จริง
ใครบางคนคงเอือมระอาในความ "แย่" แบบนี้ของกูแล้วล่ะมั้ง... แล้วมันก็สมควรที่คนแบบกูจะต้องเฉาตายอยู่บนกองพะเนินของเรื่องที่ไม่เคยประสบความสำเร็จเลยซักเรื่องของตัวเองไปจนตาย...........................
