a bit confusion

ตอนนี้มันแบบว่า... เรื่อยๆ  ไปหมดทุกอย่างเล้ยย

หลังจากเหนื่อยล้ามากมายกับการรับน้อง  ปวดหัวปวดกบาล  กับเด็กสมัยนี้ที่นับวันจะ 'แรง'  กันขึ้นเรื่อยๆ... สมคำพี่บัณฑิตจริงๆ  น้องปีนี้มันออกอาการคุมไม่อยู่ยังไงไม่รู้ว่ะ?  หรือบางทีแล้ว อีปีสองมันจะโง่เง่าเองกันแน่???

บางทีอาจเป็นอย่างหลัง
ใช่แล้ว,  น้องไม่ผิด!



อะ พอๆ  จบแล้ว  อารมณ์ควรจบตาม
(ได้ข่าวยังไม่จบ.. เดี๋ยวมีตามเก็บสแปร์ที่ อคร อีก)




อารมณ์เรื่อยๆ  เลยหาอะไรเรื่อยๆ ทำไปด้วย.. แล้วก็เพราะเรื่องหดหู่เก่าๆ อีกแหละ  ก็เลยวิ่งหนี.... ช่ายย  มันสมควรเรียกว่าวิ่งหนี  เหมือนว่าหนีจากอะไรเดิมๆ  เปลี่ยนแปลงซะบ้างไรบ้าง  คนเราไม่ใช่จะจมอยู่แต่กับวิถีเดิมๆไปตลอดถูกมะ?  แต่ก่อนเคยคิดว่าตัวเองเป็นประเภทที่ชอบอะไร  สไตล์ยังไง  แล้วก็จะเป็นอยู่อย่างนั้น  ..เป็นเหมือนพวกหัวดื้อ  ที่ไม่ต่างอะไรกับเด็กที่พยายามยัดเยียดให้ตัวเองเป็น...อย่างที่อยากเป็น  หรือว่าพยายามจะเป็นให้ได้แบบนั้น  แล้วก็บอกตัวเองว่า  แกจะต้องเป็นคนแบบนี้ๆๆ  อย่าเป็นคนอีกแบบเด็ดขาด  เข้าใจมั้ย  ในเมื่อแกเลือกประเภทแล้วก็จงศรัทธาและบังคับตัวเองต่อไป! 

ก็ไม่รู้ตอนนั้นคิดอะไรอยู่
แต่ตอนนี้เริ่มคิดว่า  ..มันไม่สนุก

ก็บังคับตัวเองมันจะมีประโยชน์อะไร ใช่รึเปล่า?  คนเราที่ชอบมีปัญหากับตัวเอง  อาจจะมาจากเหตุผลเดียวที่ว่า  -ไม่ยอมรับตัวเอง-   หมายถึงทุกๆเรื่องแหละ  อย่างเวลาที่โกรธหรือเกลียดใครบางคน  เรามักจะพยายามหาเหตุผลว่าเค้าไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้  พยายามเอาเหตุผลเหล่านั้นมาอ้างเพียงเพื่อจะไม่ต้องยอมรับว่าต้นเหตุของความเกลียดมาจากความอิจฉา..  เพราะการยอมรับว่าตัวเองอิจฉาเท่ากับยอมรับว่าตัวเองเป็นนางร้ายไง?  ลองคิดดูดีๆ  เวลาเราหมั่นไส้ใคร  ไม่อยากมองหน้าใคร  ทบทวนเหตุผลสิ  แล้วจะรู้ว่ามันมักจะเริ่มมาจากความอิจฉาที่มีอยู่ลึกๆ

แต่ก็นั่นล่ะนะ... คนบางคนก็ยังไม่ยอมรับตัวเองอยู่ดี
เข้าใจ, เพราะก็เคยเป็น





และด้วยอารมณ์เรื่อยๆ งงๆ  อึนๆ  5 5   ก็หาอะไรฟังไปมั่วๆ  เปิดทีวีเจอรายการ J-Melo ช่อง NHK  เจอคุณ Leo Imai มาให้สัมภาษณ์..

ก็เพิ่งรู้จักเค้าวันนี้เหมือนกันแหละ  ไม่ได้สนใจอะไร  แต่ดูเพราะเห็นหน้าแล้วรู้สึกมันเหมือนใครซักคนที่รู้จักหว่า?  เหมือนจริงๆแหะ  แต่จำไม่ได้ว่าใคร  แล้วหน้าคุณเลโอคนนี้ก็ไม่ได้ญีุ่ปุ่นเท่าไหร่เลย  แล้วตอนจะจบก็มี MV มาให้ดูเพลง Tokyo Lights 2  โอวววว  ปลื้มเลย  เสียงเค้าเท่มากๆ  แม้ภาษาจะฟังแล้วมันแปร่งๆ  แบบว่าจะญี่ปุ่นรึก็ไม่ชัด  จะอังกฤษก็ปะแหล่มยังไงบอกไม่ถูกแห่ะ  แต่ว่ามันเป็นเพลงที่เท่ดี  ดิสโก้มากๆ  ดนตรีเท่จริงๆ  ไปดู Myspace ของเค้า  บอกว่าตัวเองเป็น Rock  ว้าววว ดิสโก้ร็อค  มันช่างเท่ได้อีก  >__<  แต่ว่าเพลงอื่นๆ ยังไม่ได้ฟังอะนะ  5 5 

โปรไฟล์เค้าบอกว่ามีคุณพ่อเป็นญี่ปุ่น  และแม่เป็นสวีดิช  เกิดที่โตเกียวแต่ไปโตที่ลอนดอน  มีงานเดบิวในฐานะศิลปินอินดี้ตอนปี 2006  แล้วก็ได้เมเจอร์เดบิวกับ EMI  เมื่อ กุมภา 2008 นี้เอง แล้วตอนนี้เค้าก็อายุ 27  บทบาทในการทำเพลงก็คือ  นักร้องนำ, มือคีย์บอร์ด  แล้วก็เขียนเพลงด้วยจ่ะ

Myspace.com/leoimai

ส่วนอีกเว็บ  อันนี้เปิดดูกันเพลินๆ  เพราะสีสวย คนข้างในก็สวย  5 5  ก็คือเว็บของ Hashimoto Reika นางแบบรุ่นพี่ Ray Magazine 



เธอสวย  หุ่นดี  หน้าตาไฮโซไม่โนเนะดีอะ  ชอบ >__<  อยากได้พี่สาวหน้าตาแบบนี้  หรือไม่ก็ถ้าอายุสามสิบแล้วอยากหน้าตาแบบนี้  5 5  เฮ้ย แต่ว่าเรกะซังเค้ายังไม่สามสิบไม่ใช่เหรอ แค่ 27 เองย่ะ  ..เออ ว่าแต่อายุเท่ากับเลโอซังเลยแห่ะ  5 5  อันนี้มิใช่ความตั้งใจแต่อย่างใดนะ

Reika Color

ก็นั่งดูไปเพลินๆ  มีแกลเลอรี่ให้ดูด้วย  สวยงาม  แล้วก็ไดอารี่ก็มีรูป  อิอิ ดูคนสวยแล้วจิตใจเบิกบาน  ดูคนสวยแล้วจะได้สวยตาม (อันหลังพร่ำเพ้อว่ะ)

  เอาล่ะ  แล้วคราวหน้าจะเอาอารมณ์เรื่อยๆ มาพูดถึงอะไรเรื่อยๆ อีก  5 5