a bit confusion

[Binran+Picnic] Masato Seto's Photo Exhibition

นี่คือ H Gallery ..น่าอยู่เนอะ ว่ามะ?  แม่เราชอบบ้านแบบนี้มากๆ เลยทำให้เราชอบไปด้วย ^^  ความจริงนิทรรศการนี้เค้าจัดมาตั้งกะเดือนกุมภาแล้ว  แต่เราเพิ่งคิดจะมาดูเอาก่อนวันสุดท้าย -"-  เป็นนิทรรศการเล็กๆ ดูไม่ทางการดี

Binran + Picnic คือชื่อนิทรรศการของช่างภาพเชื้อสายญี่ปุ่น-เวียดนาม Masato Seto ที่เคยใช้ชีวิตวัยเด็กอยู่ที่เมืองไทย .. Binran คือภาพชุดหญิงสาวในร้านขายของที่เป็นตู้กระจกเล็กๆ ตอนกลางคืนของไต้หวัน  ส่วน Picnic เป็นภาพของคู่รักในสวนสาธารณะโตเกียว 

ถ้าไม่บอกอาจจะไม่เชื่อว่าภาพทั้งหมดนั้นเป็นการถ่ายภาพผู้คนแบบไม่ได้ันัดแนะกันล่วงหน้า

พอเดินเข้าไปในแกลอรี่  ซึ่งมีคนดูแลเป็นผู้ชายต่างชาติ..ชาติไรไม่รู้ละ  เดินมาเปิดประตูแล้วอธิบายเราสั้นๆ ก่อนจะทิ้งไกด์ไว้สองสามแผ่น A4 และภาพชุด Picnic ที่อยู่ในส่วนแรกของบ้าน(เออ ก็แกลอรี่นี้มันเหมือนบ้านมากเลยนี่) เดินดูเร็วๆ รอบนึงแล้วประหลาดใจ...แหม ทำไมแต่ละคู่ในภาพมันหน้าตาดีกันจัง? อันนี้ไม่น่าจะใช่รสนิยมส่วนตัวว่าเห็นคนญี่ปุ่นแล้วต้องคิดว่าเค้าหน้าตาดีหรอก(ฮ่าๆๆ) แต่คนพวกนี้...มันนายแบบ นางแบบ มาเองชัดๆ ไม่ใช่เรอะ!? 




ไอ้สิ่งที่เรารู้สึกว่า -หน้าตาดี- เป็นเพราะแต่ละคนแสดงสีหน้าได้ดีมากๆ อย่างกับถ่ายแบบอยู่ยังไงยังงั้น... การแสดงอารมณ์ออกมาทางสีหน้าทำให้คนเราดูสวยดูหล่อขึ้นทันตาเห็น  ลองนึกภาพนางแบบชื่อดังแต่หน้าแปลกๆ ที่เราเคยเจอตัวจริงแล้วแอบนินทากับเพื่อนว่า  "ไม่เห็นสวยเลยว่ะ"  แต่พอมาเห็นพวกเธอๆ อีกทีในนิตยสาร...แหม ผู้หญิงคนนี้จะดูดีไปไหน!  ก็ใช่อยู่ว่ามันอาศัยเมคอัพแล้วก็การจัดวางท่าทางองค์ประกอบ แสง เงา และอะไรอื่นๆ  แต่ถ้าสีหน้าไม่สื่อ  ก็จบเห่ได้เหมือนกันแหละ  แล้วพวกคนที่เป็นแค่คนธรรมดาๆ ในภาพพวกนี้ล่ะ? มันประหลาดดีใช่มั้ยที่คนดูภาพจะรู้สึกเข้าใจถึงอารมณ์อย่างกับไปนั่งดูคู่รักพวกนี้จู๋จี๋กันใกล้ๆ เลย  ยกความดีให้คนถ่ายสถานเดียว!

คุณมาซาโตะ พูดว่า  เค้าไม่ได้สร้างสรรค์ เพียงแต่เป็นผู้ไปเลือกสรรสิ่งที่จัดวางมาอย่างดีอยู่แล้ว -

เราชอบรูปแรกทางซ้ายตอนเดินเข้าไปมากที่สุด  เป็นรูปคู่รักชายหญิงอายุ ประมาณ ยี่สิบปลายๆแล้วแหละ (ต้องบอกว่า ชายหญิง เพราะหนึ่งในภาพชุดนี้มี ชายกับชายด้วย O_o เดี๋ยวก่อนนะ ภาพชุดนี้เค้าบอกว่า  "คู่รักกว่า 300 คู่ ในสวนสาธารณะโตเกียว" จะมีคู่เพื่อนรักด้วยเหรอ? ก็เด็กผู้ชายในรูปฮิปฮอปซะขนาดนั้น  เอ..ยังไงล่ะเนี่ย? เพื่อน...กูรักมึงว่ะ  เย้ยยย)ฉากสวยมาก  เป็นทุ่งหญ้าสูงๆ ท่วมหัว ที่สองคนนอนเล่นกันอยู่ในนั้น กุ๊๊กบอก ถ้าเป็นที่เมืองไทยหญ้าคงทิ่มตูดตาย  โอ๊ย มันสวยยังกับภาพสแน็ปจากพีวีงามๆเลยแหละ  แต่คิดไปเองเปล่าไม่รู้...เหมือนเป็นคู่รักที่กำลังเจ็บปวด ไม่ก็ต้องตัดสินใจอะไรซักอย่าง  สายตาฝ่ายชายดูสับสน  ส่วนผู้หญิงก็ดูลอยไปไกลๆที่ไหนซักแห่ง  อาจเป็นคู่รักที่ผิดศีลธรรมเช่นครูโรงเรียนประถมกับคุณแม่ของนักเรียนในห้อง  กรั่กๆๆ ก็คิดกันเข้าไปด้ายยย  นอกจากนี้มีอีกคู่เป็นคุณตาคุณยายด้วย  ..แต่ละคู่ก็คงมีเรื่องราวต่างๆ กันไป  สวนสาธารณะเป็นสถานที่กว้างๆ ที่รวบรวมความรู้สึกหลากหลายอย่างของผู้คนหลากหลายแบบ  เราชื่นชมความคิดที่เค้าไปหยิบความรู้สึกเล็กๆ ที่ต่างกันอย่างนั้นออกมาจริงๆ

เลี้ยวเข้ามาทางซ้ายเป็นภาพชุด Binran ที่สีสันมันออกไปคนละโทน คนละเรื่องกับ Picnic เลย..  Binran เป็นภาพของผู้หญิงสาวๆ นุ่งสั้นแต่งตัวชะเวิ้บชะว้าบนั่งประจำอยู่ในร้านที่เป็นตู้กระจกเล็กๆ มีไฟนีออนสีแสบๆ ประดับให้แต่ละร้านดูเด่นกว่ากัน  ดูไปมันเหมือนกล่องใบหนึ่งเลยล่ะ  เป็นกล่องสีสวยๆ จัดจ้านแต่ขัดกันสิ้นเชิงกับสีหน้าของผู้หญิงแต่ละคน.. อีกแล้ว ที่คนในภาพดูสวยไปหมด  ส่วนใหญ่เป็นภาพที่ไม่ได้มองกล้อง  สายตาแต่ละคนดูอ้างว้าง ซึมๆ แล้วก็ไม่ได้สดใสอย่างสีของหลอดไฟเลย  มีผู้หญิงบางภาพมองกล้องด้วยรอยยิ้มเก้ๆกังๆ  ที่เหมือนกันคือ  สาวๆ เหล่านั้นไม่ได้มีสีหน้ามั่นใจเหมือนกับการเลือกชุดมาใส่ของพวกเธอเอาซะเลย  บางคนใส่ชุดที่เหมือนกับชุดชั้นในยังไงยังงั้น.. เค้าบอกว่าอาชีพนี้เป็นอาชีพที่คุ้นตาของคนไต้หวันที่ทำงานกลางคืน  ร้านเหล่านี้จะเปิดขายสำหรับพวกที่ขับรถตอนกลางคืนซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นผู้ชาย  เพราะงั้นก็เลยต้องแข่งกันเซ๊กซี่ล่ะสินะ? เมื่อมองภาพดีๆ อาจจะได้ยิน...

เหมือนประติมากรรมที่จัดวางอยู่ริมถนนอันแสนอึกทึกวุ่นวาย

CREDIT :
-  http://www.hgallerybkk.com
-  ศรีนิติ สุวรรณศักดิ์, happening arts!, happen!ng Mar 2008
-  http://www.jfbkk.or.th/event_eg.html