a bit confusion

ปลายปากกาที่นิ่งงัน, แป้นอักษรที่ไร้ซึ่งการสัมผัสใดๆ
คำพูดเป็นร้อยเป็นพันคำ ที่เคยหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาบนกระดาษ และหรือกระดาษดิจิตอลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์นั้น.... ไม่มี จนถึงกับว่างเปล่า

จิตวิญญาณของฉัน....แห้งเหือด

ช่วงเวลาสร้างความเปลี่ยนให้กับคนได้จริงๆ
แม้แต่อะไรบางอย่างที่อยู่ภายใน 'คน' อย่าง... จิตวิญญาณ
เวลาก็ยังคงเปลี่ยนแปลงเจ้าสิ่งนั้นได้

ทั้งที่
ฉันไม่ต้องการจะเปลี่ยนมันเลย

ช่วงวัยเด็กที่ใครๆ ว่า มันคือช่วงของผืนผ้าใบสีขาวที่รอการเติมแต่ง
....สีขาวอันบริสุทธิ์....
หากฉันวาดสีรุ้งมันก็ออกมาเป็นเส้นรุ้ง หากฉันเติมสีเขียวบนแท่งสีน้ำตาลมันก็กลายเป็นต้นไม้ หรือฉันจะตวัดพู่กันสีชมพูให้ออกมาเป็นรูปหัวใจ...
จิตใจอันบริสุทธิ์สรรค์สร้างงานศิลป์ชิ้นเยี่ยมประดับแกลอรี่ที่ชื่อว่า "ชีวิต" ได้อย่างสวยงามจนน่าประหลาด

แล้ว ผืนผ้าใบสีขาว ก็ถูกเติมแต่งต่อไปไม่รู้จักจบสิ้น

ทว่า... ผืนผ้านั้นหาได้ไร้ซึ่งพื้นที่จำกัด เช่นสีที่แต่งเติมลงไปไม่
นานเข้า หลากหลายภาพจึงถูกจับมาเบียดชิดติดกัน...

เมื่อภาพเหล่านั้นกลับกลายเป็นรกเกินไปและจัดวางไม่ลงตัว แกลอรี่ที่เคยประดับไว้ก็เริ่มหมดความงามในตัว ภายในที่ล้นทะลักไปด้วยรูปภาพที่แม้จะสดใสหากแต่แน่นจนแออัด สีสันที่เคยบริสุทธิ์ก็ผสมกลมกลืนกันจนออกมาเป็นสีขมุกขมัว ไม่น่าดูอีกต่อไป

ฉันสาดสีขาวถังใหญ่กลบทับทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วลงมือจับพู่กันแต้มสีอย่างที่เคย
แต่ไม่มีภาพไหน..... เหมือนเดิมอีกแล้ว
สีฟ้าสด เป็นสีเทาขุ่นข้น
สีเขียวใส เป็นสีตองเข้มอันน่าหดหู่
สีส้มเหลืองอร่าม ก็เป็นสีน้ำตาลที่เหี่ยวเฉา
ต้นไม้ต้นเดิมของฉัน ดูราวกับกระบองเพชรกลางทะเลทราย....

ฉันจึงสาดสีขาวลงไปอีกครั้ง
โดยที่ไม่มีวันรู้เลยว่านั่นเป็นเพียง 'โคลน' สีขาว

ฉันสาดสีขาวเพื่อจะลบทุกสิ่งที่บิดเบือนความต้องการไปอีกครั้งแล้วครั้งเล่า.....
น้ำตาของฉัน ก็รินไหลออกมา จากหัวใจที่เหือดแห้งเหลือเกิน

{สีขาวที่บริสุทธิ์
ไม่ใช่
สีขาวที่ว่างเปล่า}