a bit confusion

-วัยแห่งการแสวงหา-
ชอบคำนี้จัง รู้สึกถึงการคืบคลานออกไปสู่โลกภายนอกของอะไรสักอย่าง
ดักแด้อย่างฉันเอง ก็อยู่ในวัยแห่งการแสวงหา
ฉันลอกคราบอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าสีของคราบเหล่านั้นยังคงเป็นสีขาวอันขุ่นมัว และตัวฉันก็ยังคงเป็นเพียงดักแด้ที่ไม่เจริญเติบโตเลยสักนิดเดียว
ทั้งที่เฝ้ากัดกินต้นไม้ใบหญ้าไปมากน้อยเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้.!

(1)

ตัวหนังสือนั้นสื่อถึงจิตใจคนได้.ฉันเชื่อนะ

ฉันมักจะพบความสงบ อารมณ์ที่ตั้งมั่น จากบางตัวหนังสือที่อัดแน่นไปด้วยวิญญาณของการ -มีชีวิต-
หรือตัวหนังสือที่ตรงไปตรงมา ใสสะอาด จากเจ้าของคำที่มองโลกในแง่บวกและมีความสุขกับทุกวันของเขา

ตัวหนังสือมันสื่อออกมาได้จริงๆ

ฉันรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจอยู่บ่อยครั้งยามที่ได้ผ่านสายตากับตัวหนังสือแห่งความสุขเหล่านั้น
เป็นตัวหนังสือที่ทั้งบริสุทธิ์ เปิดเผย และ ใสเสียจนฉันมองเห็นจิตใจอันดีงามข้างใน
ทำไม? ฉันถึงรู้สึกกระอักกระอ่วน

(2)

ฉันรู้ดีว่าตัวหนังสือของฉัน ทั้งลังเล สับสน แสวงหา ไม่เพียงพอ ขลาดเขลา และช่างเอาแต่ใจ
ฉันจับโลกทั้งโลกให้หมุนวนอยู่รอบตัวหนังสือของฉัน

เมื่อฉันรัก - ฉันจึงเขียน
ไม่พอใจ - ฉันจึงเขียน
โกรธแค้น - ฉันจึงเขียน
ปวดร้าว - ฉันจึงเขียน
สิ้นหวัง - ฉันจึงเขียน

(3)

ฉันทำอะไรตามใจตัวเองมากเกินไป
นี่คือข้อเสียที่ฉันรู้ดีมาตลอดและไม่เคยแก้ได้

ฉันเคยชอบ -การอยู่กับตัวเอง-
หลายล้านนาที ฉันมองหัวใจตัวเองผ่านจากกระจกเงา
มันสะท้อน และฉันเห็น
เห็นทุกอย่างข้างใน แล้วฉันจึงพอใจ ..แค่นั้นน่ะหรือ?

เราถูกฝึกให้มองกระจกบ่อย สนใจตัวเองเยอะกว่า
ที่จะหลบจากกระจกไปมองโลก.
{นิ้วกลม : a day #78}

(4)

ฉันรั้งตัวเองให้กลายเป็นจุดศูนย์กลางของโลก..!
แต่.จุดศูนย์กลางของโลกใบเบี้ยวๆนี้มันไม่มีอยู่จริง
โลก หมุนได้ด้วยตัวของมัน ฉันเองก็หมนุได้ด้วยตัวฉันเอง

ทุกอย่างต่างล้วนมีคุณค่าอยู่ในตัว

ฉันอยากลดความนับถือ(ที่เย่อหยิ่ง)ในตัวเองลง
แล้วเพิ่มความนับถือโลกใบนี้ให้มากขึ้น รวมทั้งทุกสรรพสิ่งที่รายรอบอยู่ในโลกใบนี้

(5)

ตอนนี้ฉันยังคงเป็นเพียง : เด็กผู้หญิงเอาแต่ใจและน่ารังเกียจจนแม้แต่ดาวเคราะห์ที่แห้งแล้งที่สุดในจักรวาลก็ไม่อาจจะยอมรับ

ฉันต่อต้านความเป็นจริงของธรรมชาติมากเกินไป และรับบทลงโทษจากมันอยู่เสมอมา

หลายครั้งคราที่ฉันเฝ้าพร่ำโทษความผิดให้แก่ดาวเคราะห์ที่กล้าหาญที่สุดดวงนี้
ฉันโทษทุกอย่างที่ก่อร่างเป็นองค์ประกอบของมัน
แต่เหมือนกับฉันกู่ร้องอยู่กลางหุบเหวที่ลึกลงไปจนถึงแก่นหินที่ร้อนดั่งไฟ
เสียงปะทุมอดไหม้ดังกลบเสียงร้องของฉัน

ไม่มีใครเคยได้ยิน

ฉันกำลังจะปีนออกจากโลกแก่นหินนั้นอย่างเงียบๆ

คงจะไม่มีใครได้ยินเหมือนเช่นเคย
ทั้งเสียงร่ำร้องหรือการกลับมาของฉัน
แต่.ฉันจะมีตัวตนอยู่

มีตัวตัน และหมุนไปพร้อมๆกับโลกใบนี้
หมุนไปด้วยตัวของฉันเอง