วันนี้สรุปว่าก็ไปสอบนะ
รู้สึกโมโหจังเลยตอนอ่านคอมเม้นของคนนึงที่เผอิญผ่านเข้ามา.. แหม สั่งสอนเราซะเสียหายเรื่องจะไม่ไปสอบ คือก็โมโหน่ะแหละนะ แบบว่ากุมีเหตุผลมากกว่าเรื่องงี่เง่าแค่ไม่มีเพื่อนไปสอบน่ะค่ะ -*- แนนบอกให้ไปคอมเม้นบอกไว้ที่บล๊อกเค้าสิ เหอะ! อยากทำอยู่เหมือนกัน แต่ลองคิดดูดีๆ เหอ...เดี๋ยวจะเหมือนชั้นไปทับถมเค้าเปล่าวะ? งั้นก็ปล่อยไว้งี้ก็ได้ โถ่เว้ย ไม่อยากโดนเข้าใจผิดเว้ย! แม้จะเป็นคนไม่รู้จักกันก็ตามเหอะ
เพิ่งกลับมาบ้านก็กะจะเล่นแป๊บเดียว แค่แวะมาเอาแผนที่สตรีมหาพฤฒาราม... เดี๋ยวกูหลงเหมือนวันนี้อีก -*- แมร่งงง.....
วันนี้ก็.... ไปทำอะไรบ้าๆมาอย่างเคย
แต่เริ่มรู้สึก(ทั้งที่ควรจะรู้ได้นานแล้ว) ว่าคนอย่างเราเนี่ย...มันเหมาะจะอยู่แค่ในโลกความฝันอย่างเดียวจริงๆ
รับไม่ได้เอาซะเลยกับโลกความเป็นจริง
อยากจะบอกว่าตัวเองน่ะเป็นพวกใสซื่อบริสุทธิ์ที่ไม่อาจจะเผชิญกับความโหดร้ายของโลกใบนี้ได้...อยู่เหมือนกันนะ แต่ว่าไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ - -" กูน่ะนะ.... ก็แค่พวกไม่ยอมรับความจริงเท่านั้นเอง เพ้อเจ้อ คิดเองไปเรื่อยเปื่อย วาดหวังเอาไว้ซะสวยหรู แต่แล้วมันก็..........แย่มากจริงๆ ที่ในที่สุดก็ต้องกลับมาอยู่กับโลกความเป็นจริงอยู่ดี
เฮ้อ โลกความฝันที่ว่ากันว่ามีความสุขเนี่ย... มันหายไปเร็วจังเลยนะ
ทุ่มเทมาก
แต่ก็ปล่อยไปได้ง่ายเท่าๆกันนั่นแหละ
.
.
คงจะไม่บังอาจหน้าด้านได้มากกว่านี้แล้วล่ะว่ะ.. อย่างน้อยเราก็เป็นเพื่อนกัน ยังอยากจะรักษาความสัมพันธ์ในระดับนี้ไว้อยู่นะ เพราะอย่างน้อยจริงๆ มันก็ไม่ได้เกลียดเรา
แม้ว่า จะไม่สามารถมีอะไรก้าวหน้าไปเกินกว่านี้ได้ก็เถอะ
.
.
หนังรักเกาหลี
หรือ
ตลกคาเฟ่
ในที่สุดแล้ว
เรามันก็
ไปไกลได้เท่านี้สินะ
.
.